Times - шаблон joomla Joomla
Πέμπτη, 07 Ιούλιος 2022
Tsiakmakis

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

06 Ιούλιος, 2022

 

Πάνω σε δελτία τύπου

 

Αθήνα 27-6-2022

 

Π Ρ Ο Σ Κ Λ Η Σ Η

                                                 

Το Δ.Σ. του Σ.Φ.Ε.Α. 1967-1974 καλεί τα μέλη του, τους αγωνιστές / τριες της αντιδικτατορικής αντίστασης, τα πολιτικά κόμματα και τους κοινωνικούς φορείς, τους πολίτες και τη νεολαία, στην εκδήλωση μνήμης και τιμής που διοργανώνει το Σάββατο 23 Ιουλίου 2022 στον ιστορικό χώρο του πρώην ΕΑΤ-ΕΣΑ, στο Πάρκο Ελευθερίας, για τα 48 χρόνια από την κατάρρευση της Δικτατορίας και την αποκατάσταση της κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ :

-7.30 μ.μ.: Προσέλευση.

-7.45 μ.μ.: Κατάθεση στεφάνων στην προτομή του Σπύρου Μουστακλή.

- Ομιλία του Προέδρου του Σ.Φ.Ε.Α. 1967-1974 Βαγγέλη Γκιουγκή.

- Χαιρετισμός του Προέδρου του Συνδέσμου Αντιστασιακών Λευκωσίας Κύπρου Γεωργίου Λουκά.

Θα ακολουθήσει ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ με τραγούδια του αντιδικτατορικού αγώνα.                                   

Με εκτίμηση

ΣΦΕΑ ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ 2

 

 

 

 

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

05 Ιούλιος, 2022

Πάνω σε δελτία τύπου

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Αποχαιρετούμε τον συναγωνιστή μας Γεράσιμο Νοταρά

Ο ΣΦΕΑ 1967-1974 με βαθιά θλίψη ανακοινώνει την απώλεια του ιδρυτικού του μέλους και πρώην προέδρου του, Γεράσιμου Νοταρά, που έφυγε σήμερα από τη ζωή μετά από γενναία μάχη με την επάρατη νόσο.

Ο Γεράσιμος Νοταράς γεννήθηκε το 1936 στην Πάτρα και έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στην Καλλιθέα.

Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Πολιτική Κοινωνιολογία στο πανεπιστήμιο της Λωζάννης, όπου και δίδαξε Πολιτική Ανάλυση από το 1962 έως το 1965. Μαζί με τον Παναγιώτη Μερλόπουλο συμμετείχαν στο κλασσικό έργο του Jean Meynaud Πολιτικές Δυνάμεις στην Ελλάδα (1946-1965). Το 1965 επιστρέφει στην Ελλάδα και έως το 1967 εργάζεται ως ερευνητής στο Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών.

Αμέσως μετά το χουντικό πραξικόπημα εντάσσεται στην αντιδικτατορική οργάνωση Δημοκρατική Άμυνα και αναπτύσσει αντιστασιακή δράση. Στις 23 Οκτωβρίου του 1967 συλλαμβάνεται μέσα στο γραφείο του στο ΕΘΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΕΕΡΕΥΝΩΝ (ΕΚΚΕ) από τον Μπάμπαλη και τον Σπανό, μετά από παγίδα που του έστησε συνάδελφός του. Περνάει δύο μήνες στην Ασφάλεια της Μπουμπουλίνας, αρχικά σε πλήρη απομόνωση, με καθημερινούς βασανισμούς στην ταράτσα. Κατόπιν μεταφέρεται στις φυλακές Αβέρωφ και στις 8 Ιουλίου του 1968 καταδικάζεται σε οκτώ χρόνια φυλάκιση. Απάγεται μέσα από τη φυλακή και μεταφέρεται μυστικά στο παροπλισμένο αντιτορπιλικό Έλλη ΙΙ όπου, αγνοούμενος επί 28 ημέρες, βασανίζεται με ξυλοδαρμούς, ηλεκτροσόκ και εικονικούς πνιγμούς. Ένας ναύτης-φρουρός τον αναγνωρίζει και επικοινωνεί με τη γυναίκα του Μαρί Εμμά με αποτέλεσμα το χουντικό καθεστώς να αναγκαστεί να τον μεταφέρει πίσω στη φυλακή. Αβέρωφ, Αίγινα, Τρίκαλα, Κορυδαλλός οι επόμενοι σταθμοί μέχρι την αποφυλάκισή του τον Μάρτιο του 1973, έχοντας εκτίσει τα δύο τρίτα της ποινής του.

Μετά την πτώση της Χούντας αρνείται να επιστρέψει στη θέση του στο ΕΚΚΕ, καθώς δεν επήλθε πραγματική αποχουντοποίηση στο Κέντρο, όπως άλλωστε και στα πανεπιστήμια. Εργάζεται στις εκδόσεις Παπαζήση.

Από το 1979 μέχρι σήμερα υπήρξε επικεφαλής του Ιστορικού Αρχείου της Εθνικής Τράπεζας, ενός από το μεγαλύτερα αρχεία της Ελλάδας, το οποίο εξελίχθηκε σε σημαντικό κόμβο για την αρχειονομία, την ιστορική έρευνα, τις εκπαιδευτικές και μουσειακές δράσεις και βέβαια για τις εκδόσεις στον τομέα της οικονομικής ιστορίας.

Έχει συγγράψει και έχει επιμεληθεί βιβλία τραπεζικής ιστορίας, συμμετέχοντας παράλληλα σε συλλογικούς τόμους και άρθρα σε ελληνικά και διεθνή περιοδικά. Από το 1995 έως το 2000 διατέλεσε Αναπληρωτής Καθηγητής στην Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociales και πρώτος Διευθυντής Σπουδών στο τμήμα νεότερων και σύγχρονων νεοελληνικών σπουδών της Γαλλικής Σχολής της Αθήνας. Η Γαλλική Δημοκρατία τον τίμησε για την προσφορά του, απονέμοντάς του τον τίτλο του Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής.

Ο Γεράσιμος Νοταράς αφιέρωσε σημαντικό κομμάτι της ζωής του στο ΚΕΘΕΑ ως εθελοντής επί 33 χρόνια, εκ των οποίων τα 19 από την άμισθη θέση του προέδρου του ΔΣ. Για το έργο του και την προσφορά του στο ΚΕΘΕΑ τιμήθηκε το 2003 από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωστή Στεφανόπουλο με τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος του Φοίνικα.

Υπήρξε επίσης ιδρυτικό μέλος του ελληνικού τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας.

Η πολιτική δράση του υπήρξε σχεδόν αδιάλειπτη. Ήδη στα φοιτητικά του χρόνια εκλέγεται πρόεδρος του συλλόγου φοιτητών του πανεπιστημίου της Λωζάννης και συμμετέχει ενεργά στο κίνημα αλληλεγγύης στον αντιαποικιακό-απελευθερωτικό αγώνα του Αλγερινού λαού. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα, το 1965 δραστηριοποιείται πολιτικά μέσα από τον Όμιλο Παπαναστασίου.

Μετά την πτώση της Χούντας εντάσσεται στο ΠΑΣΟΚ ως μέλος της Δημοκρατικής Άμυνας και εκλέγεται στην Κεντρική του Επιτροπή. Στις εκλογές του Νοεμβρίου του 1974 είναι υποψήφιος βουλευτής στην Κορινθία, τόπο καταγωγής του. Τον Ιούνιο του 1974 διαγράφεται από τον Ανδρέα Παπανδρέου μαζί με όλα σχεδόν τα πρώην στελέχη της Δημοκρατικής Άμυνας, που δημιουργούν τη Σοσιαλιστική Πορεία. Στις εκλογές του 1977 η Σοσιαλιστική Πορεία συμμετέχει στο βραχύβιο εκλογικό σχήμα της ‘Συμμαχίας των 5’ και ο Γεράσιμος Νοταράς είναι και πάλι υποψήφιος στην Κορινθία.

Στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1980 συμμετέχει ενεργά στις διεργασίες για τη συγκρότηση του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ, μέσα από τις γραμμές της οργάνωσης ‘Νέα Πορεία’.

Στην τριπλή εκλογική αναμέτρηση του 1989-1990 είναι και πάλι υποψήφιος βουλευτής στην Κορινθία. Εκλέγεται τρεις φορές μέλος της Κ. Ε. του ΣΥΝ και έχει την ευθύνη των εξωτερικών σχέσεων του κόμματος μέχρι το 1996. Η στράτευση του στην Αριστερά συνεχίζεται μέσα από τις γραμμές του ΣΥΡΙΖΑ. Παρέμεινε ενεργό μέλος της Οργάνωσης Μελών ΣΥΡΙΖΑ – Π.Σ. Καλλιθέας μέχρι το θάνατό του.

Ο ΣΦΕΑ 1967-1974 εκφράζει τα ειλικρινή του συλλυπητήρια προς την οικογένεια και τους συγγενείς του.

Η κηδεία του Γεράσιμου Νοταρά θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 6 Ιουλίου στις 10:30 στο κοιμητήριο Καλλιθέας.

Αντί στεφάνων η οικογένεια παρακαλεί να διατεθούν χρήματα στον Σύλλογο Οικογένειας ΚΕΘΕΑ ΣΤΡΟΦΗ (Εθνική Τράπεζα IBAN GR9001101550000015529606723).

Αθήνα 3-7-2022

 

ΣΦΕΑ ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ 2

 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

14 Μάιος, 2022

 

Πάνω σε δελτία τύπου

 

 

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΠΟΙΚΙΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ

ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΕΣ ΒΑΣΕΙΣ!

Η επ’ αόριστον αποικιακή εκμετάλλευση έξι ελληνικών αμυντικών εγκαταστάσεων και η παραχώρηση του λιμένα της Αλεξανδρούπολης στις ΗΠΑ μετατρέπει τη χώρα μας σε ‘προχωρημένο φυλάκιο’, σε δορυφόρο της ΝΑΤΟϊκής Δύσης.

Όλες αυτές οι στρατιωτικές υποδομές ήδη λειτουργούν ως πολεμικά προγεφυρώματα για την προώθηση και μεταφορά αμερικανοΝΑΤΟϊκών δυνάμεων και οπλικών συστημάτων στην Ανατολική Ευρώπη, στο πλαίσιο της στρατιωτικής περικύκλωσης της Ρωσίας και της πιθανής κλιμάκωσης κι επέκτασης των εχθροπραξιών στην Ουκρανία. Γι’ αυτό έχουν επανειλημμένα στοχοποιηθεί από τη Ρωσία, γεγονός που εγκυμονεί μεγάλους κινδύνους για τον ελληνικό λαό, αφού βάζουν τη χώρα μας στο μάτι του κυκλώνα.

Και όλα αυτά με ‘αντάλλαγμα’ τις θολές υποσχέσεις των ΗΠΑ ότι στο άδηλο μέλλον θα ‘στηρίξουν’ την Ελλάδα σε ενδεχόμενη απειλή για τα κυριαρχικά μας δικαιώματα από τους άσπονδους γείτονές μας, που έχει αναβαθμιστεί ο πολιτικός και στρατιωτικός τους ρόλος με αφορμή την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία.

Είναι ζήτημα ζωής και θανάτου να αναπτυχθεί και να δυναμώσει ένα παλλαϊκό κίνημα ειρήνης, με στόχο να καταργηθούν αυτές οι ολέθριες Συμφωνίες, να επιστρέψουν οι ελληνικές στρατιωτικές αποστολές από το εξωτερικό, να αποδεσμευτεί η Ελλάδα από τα πολεμικά σχέδια και σενάρια που προωθούν οι πολεμοκάπηλοι του ΝΑΤΟ.

 

ΣΦΕΑ ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ 2

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

03 Μάιος, 2022

 

 

Πάνω σε δελτία τύπου

 

Από την ΕΥΠ…στην ΚΥΠ!

Η εκκωφαντική σιωπή της κυβέρνησης για τις παρακολουθήσεις πολιτών από την ΕΥΠ για λόγους, τάχα, ‘εθνικής ασφαλείας’ και δημοσιογράφων που ερευνούν τραπεζικά και επιχειρηματικά σκάνδαλα, επιβεβαιώνει ότι η σκοτεινή αυτή υπηρεσία θα συνεχίσει να λειτουργεί ως ο ΄μεγάλος αδελφός’ για το ‘βαθύ κράτος’ του ‘νόμου και της τάξης’.

Το επιβεβαιώνει επίσης και το προσχέδιο του προεδρικού διατάγματος για την ΕΥΠ, με το οποίο παροπλίζεται ο έλεγχος του ΑΣΕΠ στις προσλήψεις νέου προσωπικού. Παράλληλα, το ισχύον νομοθετικό πλαίσιο αποτρέπει κάθε έλεγχο της δράσης του Κέντρου Τεχνολογικής Υποστήριξης, Ανάπτυξης και Καινοτομίας (ΚΕΤΥΑΚ), της νέας αυτοτελούς υπηρεσίας της ΕΥΠ.

Αποκαλύπτεται ότι αποτελούν καθημερινό φαινόμενο το φακέλωμα και η καταγραφή προσωπικών δεδομένων, της κοινωνικής και πολιτικής δράσης, της ιδεολογικής ταυτότητας δημοσιογράφων, δικηγόρων, δημόσιων λειτουργών, παιδιών και απλών πολιτών που συμμετέχουν σε δημόσιες συναθροίσεις ή εκδηλώσεις αλληλεγγύης προς τους πρόσφυγες. Οι περισσότερες βέβαια, παρακολουθήσεις “κουκουλώνονται”, όπως έγινε με τα επανειλημμένα κρούσματα υποκλοπών στην έδρα της Κ. Ε. του ΚΚΕ στον Περισσό, για τα οποία ακόμα δεν έχουν αποκαλυφθεί και τιμωρηθεί οι υπαίτιοι.

Όλα αυτά μας παραπέμπουν στην προδικτατορική ΚΥΠ, που η εγκληματική της δράση συνέβαλε αποφασιστικά στην εγκαθίδρυση του απριλιανού δικτατορικού καθεστώτος, 55 χρόνια πριν.

Κανένας εφησυχασμός και καμιά ανοχή απέναντι σε όσους απειλούν τα δημοκρατικά μας δικαιώματα με το πρόσχημα της ‘εθνικής ασφάλειας’, που ανακαλεί, ιδιαίτερα σ’ εμάς τους δεσμώτες της χούντας, τις πιο σκοτεινές στιγμές της πατριδοκάπηλης ‘εθνικοφροσύνης’.

 

ΣΦΕΑ ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ 2

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

03 Μάιος, 2022

Πάνω σε δελτία τύπου

Ο ΣΦΕΑ αποχαιρετά το συναγωνιστη Αντωνη Πετράτο

(Ακολουθεί ο αποχαιρετισμός του ΚΚΕ)

Το ΚΚΕ αποχαιρετά με θλίψη τον σύντροφο Αντώνη Πετράτο που έφυγε από τη ζωή, παραμονή της Εργατικής Πρωτομαγιάς, σε ηλικία 83 χρονών.

Ο σ. Αντώνης γεννήθηκε στην Πάτρα και ήταν γιος του Δημήτρη Πετράτου, μαχητή του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ Πελοποννήσου, μέλους του ΚΚΕ, που συνελήφθη από τον αστικό στρατό μετά από μάχη μαζί και με άλλους αγωνιστές και εκτελέστηκε στο Γηροκομείο της Πάτρας το 1949, ζητωκραυγάζοντας «Ζήτω το ΚΚΕ».

Ο σ. Αντώνης μπήκε από μικρός στη βιοπάλη. Στην σκληρή καθημερινή δουλειά στα μηχανουργεία, με το αμόνι και το σφυρί έμαθε «πώς δενότανε τ’ ατσάλι». Γρήγορα ρίχτηκε στον αγώνα για την οργάνωση των νέων μεταλλεργατών στο αγωνιστικό Συνδικάτο Μετάλλου Πάτρας και Περιχώρων «Η ΕΝΩΣΗ». Πρωτοπόρος στις διεκδικήσεις για ανθρώπινες συνθήκες ζωής, για αξιοπρεπείς μισθούς και ωράρια, για το δίκιο των εργατών.

Οργανώθηκε στη Δημοκρατική Νεολαία Λαμπράκη και αναδείχτηκε σύντομα σε στέλεχός της. Με την επιβολή της στρατιωτικής δικτατορίας 1967-1974 συνελήφθη, όντας γραμματέας της στην Αχαΐα. Στη συνέχεια οδηγήθηκε στην εξορία, σε Γιούρα, Λακκί, Ωρωπό και Παρθένι Λέρου, απ’ όπου και απολύθηκε. Αντιμετώπισε ως εξόριστος τις σκληρές συνθήκες κράτησης με συνεπή αγωνιστική στάση.

Στη 12η Πλατιά Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ το 1968 τάχθηκε αμέσως με τις αποφάσεις και συνυπέγραψε μαζί με άλλους συντρόφους εξόριστους επιστολή στήριξης στο Κόμμα. Με την ίδρυση της ΚΝΕ, μετά από απόφαση του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ το 1968, εντάχθηκε ως εξόριστος στις γραμμές της, ενώ συνέχισε παράνομος μετά την απόλυσή του, δρώντας στην Πάτρα.

Από το 1974 συμμετείχε ενεργά στην αναδιοργάνωση του Κόμματος στην Πάτρα, ως μέλος και στέλεχος του ΚΚΕ. Συνέβαλε αποφασιστικά ως μέλος της Νομαρχιακής Επιτροπής στην ανάπτυξη των Οργανώσεων, ιδιαίτερα μέσα στην εργατική τάξη, αλλά και στην ανάπτυξη αγωνιστικών κινητοποιήσεων για τα συμφέροντα του λαού. Ήταν για πολλά χρόνια μέλος της Νομαρχιακής Επιτροπής Αχαΐας. Το 1990-1991 έδωσε μάχη για την υπεράσπιση του επαναστατικού χαρακτήρα του Κόμματος, τις αρχές λειτουργίας του, πολεμώντας τον οπορτουνισμό. Ο σ. Αντώνης ήταν μέλος του Συλλόγου Εξορισθέντων και Φυλακισθέντων Αντιστασιακών 1967-1974.

Τα τελευταία χρόνια ταλαιπωρήθηκε από σοβαρά προβλήματα υγείας, αλλά παρ’ όλα αυτά, ακόμη και υποβασταζόμενος, συμμετείχε στις εκδηλώσεις και δραστηριότητες του Κόμματος. Ο σ. Αντώνης έμεινε πιστός στο Κόμμα μέχρι την τελευταία μέρα της ζωής του.

Το ΚΚΕ εκφράζει στη σύζυγο του, στα παιδιά του και στους οικείους του τα θερμά του συλλυπητήρια.

Η κηδεία του θα είναι πολιτική και θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη 3 Μαΐου, στις 12.00, στο Δεύτερο Νεκροταφείο στη Λεύκα.

  • Η επιθυμία της οικογένειας του σ. Αντώνη Πετράτου είναι αντί στεφάνων τα χρήματα να προσφερθούν ως οικονομική ενίσχυση στο ΚΚΕ.

ΣΦΕΑ ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ 2

 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

03 Μάιος, 2022

Πάνω σε δελτία τύπου

 

 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

30 Απρίλιος, 2022

Πάνω σε δελτία τύπου

 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ 
ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ
Ο ΣΦΕΑ χαιρετίζει την Εργατική Πρωτομαγιά, ημέρα μνήμης και σεβασμού για τους αγώνες της εργατικής τάξης και του παγκόσμιου εργατικού κινήματος.
Η 1η Μάη θυμίζει στους εργαζόμενους ότι τα οράματα και οι ελπίδες για καλύτερες συνθήκες εργασίας και διαβίωσης, όπως η καθιέρωση του 8ωρου εργασίας και ο μισθός  αξιοπρέπειας, κατακτήθηκαν με αγώνες και θυσίες της εργατικής τάξης.  
Τιμούμε και σεβόμαστε τους αγώνες των εργαζομένων.
Σήμερα πάλι  οι κατακτήσεις  της εργατικής τάξης, βρίσκονται σε κίνδυνο  για αυτό και χρειάζονται νέοι αγώνες για τη διατήρηση τους. Είναι κοινή παραδοχή ότι σήμερα στη πατρίδα μας ,η ακρίβεια,η ανεργία,ο πληθωρισμός,η πανδημία,η ενεργειακή κρίση,ο πόλεμος στην Ουκρανία καθώς και όλα τα δεινά που μαστίζουν το λαό μας, μόνο με τους αγώνες και την αντίσταση των εργαζομένων, μπορούν να δώσουν ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης αλλά και ελπίδα για μια καλύτερη ζωή.
 
ΣΦΕΑ ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ 2
 
 

Πάνω σε δελτία τύπου

 

 

ΑΠΡΙΛΙΟΣ 1967 - ΙΟΥΛΙΟΣ 1974: ΤΑ «ΠΕΤΡΙΝΑ ΧΡΟΝΙΑ» ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ

 

(η εκδήλωση του ΣΦΕΑ ξεκίνησε με το ραδιοφωνικό μήνυμα κήρυξης της δικτατορίας)

278695977 3115221478739377 5360765525711867047 n

Αγαπητοί/ές συναγωνιστές/τριες, αγαπητοί/ές προσκεκλημένοι/ες,

Μ’ αυτό το ανατριχιαστικό μήνυμα από το ραδιόφωνο ξυπνήσαμε πριν 55 χρόνια την αποφράδα 21η Απριλίου 1967. Και η χούντα πραγματοποίησε την απειλή της να ‘πυροβολεί απροειδοποίητα’ και να εκτελεί εν ψυχρώ, ήδη πριν την απαγόρευση της κυκλοφορίας: θύματά της η 24χρονη Μαρία Καλαβρού, ο 15χρονος Βασίλης Πεσλής και ο Μακρονησιώτης αντιστασιακός Παναγιώτης Ελής. Οι θύτες- αξιωματικοί του στρατού πήραν και προαγωγή!

     Επιτρέψτε μου, ως οφείλω, να αφιερώσω όσα θα πω στην ιερή μνήμη  των αγωνιστών και αγωνιστριών της αντιδικτατορικής αντίστασης που έπεσαν στο δίκαιο αγώνα, σε όσους χάσαμε πρόωρα από τα ανεπούλωτα τραύματα της φυλακής και της εξορίας αλλά και πρόσφατα λόγω της πανδημίας. Εκφράζω εκ μέρους του Δ.Σ. του Συνδέσμου μας τα ειλικρινή συλλυπητήριά μας  προς τις οικογένειές τους για την απώλειά τους, θυμίζοντας ότι πολλοί και πολλές από αυτούς ήταν και πρωτεργάτες του φιλειρηνικού κινήματος τη δεκαετία του ’60, που τόσο επιτακτική ανάγκη είναι η αναγέννησή του σήμερα.  

  O Σ.Φ.Ε.Α. 1967-1974 καταδικάζει απερίφραστα την εισβολή της Ρωσικής Ομοσπονδίας στην Ουκρανία, που παραβιάζει την εδαφική ακεραιότητα και κυριαρχία της χώρας αυτής, αλλά και τους  ανιστόρητους, μεγαλοϊδεατικούς ισχυρισμούς που επιστράτευσε ο πρόεδρος Πούτιν, για να την δικαιολογήσει. Εκφράζουμε την αμέριστη αλληλεγγύη μας στον Ουκρανικό λαό και στηρίζουμε κάθε πρωτοβουλία για ειρήνη. Οι ενέργειες αυτές απειλούν την παγκόσμια ειρήνη και έρχονται σε πλήρη αντίθεση με τις θεμελιώδεις αρχές της αυτοδιάθεσης και της ειρηνικής συμβίωσης των λαών. Η αιματοχυσία πρέπει να σταματήσει τώρα!

 Αυτό δεν σημαίνει πως δίνουμε συγχωροχάρτι στο ΝΑΤΟ, που περικύκλωσε στρατιωτικά τη Ρωσία, γιατί παρά τις κορώνες του υπέρ του Διεθνούς Δικαίου, είναι ο πρώτος διδάξας, με τις στρατιωτικές του επεμβάσεις στην πρώην Γιουγκοσλαβία, στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, με τον πόλεμο στη Συρία και την αποσταθεροποίηση της Λιβύης.

Η χώρα μας, ως ‘δεδομένος και προβλέψιμος σύμμαχος’, σύμφωνα με την κυβέρνηση,  είναι πλήρως ‘ευθυγραμμισμένη΄ με τα αμερικανονατοϊκά σχέδια και, επομένως, ανέτοιμη και ανίκανη να αντιμετωπίσει τις οικονομικές και ενεργειακές επιπτώσεις της πολεμικής κρίσης.

Τη στιγμή που τα λαϊκά νοικοκυριά δεν έχουν να πληρώσουν το ρεύμα τους, με τον πληθωρισμό στα ύψη, η κυβέρνηση, εφαρμόζοντας συνταγές του χθες  που οδήγησαν τη χώρα στον δημοσιονομικό εκτροχιασμό και στη χρεοκοπία, αποφάσισε 7 δισ. εξοπλισμούς, ανασύροντας ταυτόχρονα τα διχαστικά κηρύγματα της πατριδοκάπηλης εθνικοφροσύνης εναντίον όσων αντιδρούν στην κούρσα των εξοπλισμών.

Γι’ αυτό χαιρετίζουμε τους αγώνες των εργαζομένων κυβέρνησης, για το δικαίωμα στη δουλειά και την αξιοπρεπή ζωή.

- Υποστηρίζουμε και διαδηλώνουμε με το φιλειρηνικό κίνημα απέναντι στους ιμπεριαλισμούς και τους εθνικισμούς

-  Καμιά εμπλοκή της χώρας μας στον πόλεμο

-- Να πάψουν να χρησιμοποιούνται οι αμερικανικές βάσεις ως ορμητήριο και  μαγνήτης του πολεμικού ολέθρου!

 

Αγαπητοί συμπολίτες, Αγαπητοί/ές συναγωνιστές/τριες,

     Εκφράζω, εκ μέρους του Δ.Σ. του Συνδέσμου μας  τη βαθιά μας ικανοποίηση, γιατί μετά από 15 και πλέον χρόνια επίμονες προσπάθειες των συναγωνιστών / τριών μας με την υποστήριξη του Δήμου Θεσσαλονίκης αλλά και την ανεκτίμητη συμβολή του Κέντρου Ιστορίας Θεσσαλονίκης, η αντιδικτατορική αντίσταση  ξαναζωντάνεψε από το Μάιο του 2016 σ’ έναν από τους τόπους όπου έγραψε ιστορία, πληρώνοντας βαρύ φόρο αίματος: εδώ στο Πολεμικό Μουσείο Θεσσαλονίκης, όπου λειτουργούσε το ανακριτικό κολαστήριο των δημίων της χουντικής ΚΥΠ. Εδώ μαρτύρησαν πολλοί και πολλές αγωνιστές και αγωνίστριες, πολίτες, στρατιώτες και στρατιωτικοί που «δεν συνεμορφώθησαν προς τας υποδείξεις». Εδώ βασανίστηκε και δολοφονήθηκε ο βουλευτής της ΕΔΑ Γιώργης Τσαρουχάς, από τους πρωτεργάτες της αντιδικτατορικής Αντίστασης. Γι’ αυτό ο Σύνδεσμός μας με ανοιχτή επιστολή του προς τον πρόεδρο της Βουλής και τους αρχηγούς των κομμάτων ζητεί να κατοχυρωθεί νομοθετικά ως χώρος ιστορικής μνήμης και να καταργηθεί το χουντικό διάταγμα του 1969 για την ίδρυση και λειτουργία των πολεμικών μουσείων!

Οποιαδήποτε παράταση του σημερινού καθεστώτος της κατά παραχώρηση ‘φιλοξενίας’ μας στο Πολεμικό Μουσείο Θεσσαλονίκης  όχι μόνο συνιστά λογοκριτική επέμβαση εις βάρος της πρόσφατης ιστορίας της Θεσσαλονίκης. αλλά και εξυπηρετεί, αντικειμενικά, όσους επιχειρούν να παγιδέψουν τους νέους ανθρώπους, δημαγωγώντας εις βάρος της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας και διαβάλλοντας τις δημοκρατικές αξίες.

      Αγαπητοί/ές συναγωνιστές/τριες, αγαπητοί/ές προσκεκλημένοι/ες,

     Η επίσημη εκδοχή της ιστορίας θεωρεί την επτάχρονη τυραννία της χούντας ως «θλιβερή παρένθεση που έκλεισε οριστικά και αμετάκλητα». Δεν είναι όμως αυτή η αλήθεια. Η δικτατορία δεν ήταν «κεραυνός εν αιθρία» ή απλώς «η ανταρσία μιας ομάδας επίορκων αξιωματικών». Αντίθετα, το καθεστώς των νικητών του εμφυλίου πολέμου με επικεφαλής το Παλάτι ζέσταινε στον κόρφο του το «αυγό του φιδιού» και λειτούργησε, τελικά, ως εκκολαπτική μηχανή της δικτατορίας. Μάλιστα το Σύνταγμα του 1952 προέβλεπε στο άρθρο 91 την επιβολή «καταστάσεως πολιορκίας», δηλ. δικτατορίας με κοινοβουλευτικό μανδύα(!). Έτσι, «μετά τα Ιουλιανά του 1965, ο διάχυτος φόβος των κυρίαρχων τάξεων τις έκανε αντικειμενικά πρόθυμες να αποδεχτούν την αντικατάσταση του κοινοβουλευτικού καθεστώτος από ένα καθεστώς έκτακτης ανάγκης», έγραψε ο  αείμνηστος Αριστόβουλος Μάνεσης.

    

     Το «πράσινο φως» για το πραξικόπημα άναψε στην Ουάσιγκτον το Φλεβάρη του 1967, καθώς η χώρα μας αποτέλεσε πειραματικό εργαστήρι του «Ψυχρού Πολέμου» και προγεφύρωμα στρατηγικής σημασίας για τον έλεγχο των πετρελαίων της Μ. Ανατολής και την καταστολή  των αντιιμπεριαλιστικών αραβικών κινημάτων. Οι ΗΠΑ δεν τηρούσαν απλώς «μια στάση ανοχής προς τους δικτάτορες», όπως, δυστυχώς, γράφει το βιβλίο Ιστορίας της Γ΄ Λυκείου. Ή ότι «αιφνιδιάστηκαν», όπως εξακολουθούν να ισχυρίζονται ορισμένοι της σχολής του ιστορικού αναθεωρητισμού, όταν μόνο στο διάστημα από 19 Ιουνίου 1965 έως 23 Ιανουαρίου 1967 είχαν υποβληθεί από τη CIA τουλάχιστον 15 αναφορές για τη «δεξιά συνωμοτική ομάδα μέσα στο στρατό» - όπως την χαρακτηρίζουν - με επώνυμες μάλιστα αναφορές στους πραξικοπηματίες και με την επισήμανση ότι «είχαν επαφή με τα ανάκτορα». Αντίθετα οι τότε κυβερνήσεις των ΗΠΑ συνέβαλαν με κάθε τρόπο στην επιβίωση του τυραννικού καθεστώτος, γεγονός που παραδέχτηκε και ο τέως πρόεδρος Μπιλ Κλίντον, δηλώνοντας κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα το Νοέμβριο του 1999, ότι «θυσιάσαμε την ελληνική δημοκρατία στον ψυχρό πόλεμο». Να θυμίσουμε επίσης ότι, σύμφωνα με έγγραφο του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, σαν και σήμερα το απόγευμα ο τότε υπουργός εξωτερικών Ντιν Ρασκ με επείγον μήνυμά του προς τον αμερικανό πρόξενο στην Αθήνα Τάλμποτ τον πληροφορούσε ότι βασιλιάς Κωνσταντίνος σκόπευε να επιβάλει δικτατορία στις 24 Απριλίου για να αποτρέψει τις επικείμενες βουλευτικές εκλογές.

      Η Θεσσαλονίκη συνέβαλε σημαντικά στον αγώνα κατά της Χούντας. Με την επικράτηση του πραξικοπήματος άρχισαν να συγκροτούνται και να δρουν οι αντιστασιακές οργανώσεις ΠΑΜ, Ρήγας Φερραίος, Δημοκρατική Άμυνα, Σπουδαστική - Λαϊκή Πάλη, Κίνημα 29ης Μαΐου, Αντι-ΕΦΕΕ, ΚΚΕ-ΚΝΕ, ΟΚΝΕΘ,  OMΛΕ, ΕΚΚΕ-ΑΑΣΠΕ, ΠΑΚ αλλά και ανένταχτοι αγωνιστές.

     Βαρύ το τίμημα: τρεις δολοφονημένοι: ο ΕΔΑίτης αγωνιστής Βασίλης Μπεκροδημήτρης (24-4-1967, στο Αστυνομικό Τμήμα Χαριλάου), το στέλεχος των Λαμπράκηδων Γιάννης Χαλκίδης (5-9-1967, γωνία Φιλελλήνων-Κωνσταντινουπόλεως) ο βουλευτής της ΕΔΑ Γιώργης Τσαρουχάς (9-5-1968, στην ΚΥΠ του Γ΄Σ.Σ., σήμερα Πολεμικό Μουσείο). Εκατοντάδες οι «προληπτικώς εκτοπισμένοι» στα ξερονήσια, πάνω από 100 οι καταδικασμένοι σε βαριές ποινές, 12 σε ισόβια κάθειρξη.

     Ας  μην ξεχνάμε ότι η δολοφονία του Γρ. Λαμπράκη στις 22 Μαΐου 1963 ήταν βασικός κρίκος μιας μακριάς αλυσίδας συνωμοσιών και εγκλημάτων με στρατηγικό στόχο την επιβολή δικτατορίας. Γιατί «το τρίκυκλο ήταν της χούντας», όπως έγραψαν χαρακτηριστικά ο Γιώργος Μπέρτσος, ο Γιάννης Βούλτεψης και ο Γιώργος Ρωμαίος, που συνέβαλαν αποφασιστικά στην διαλεύκανση του στυγερού αυτού πολιτικού εγκλήματος.

     Η δικτατορία ποτέ δεν κατάφερε να αποκτήσει λαϊκή βάση, γιατί ήταν ένα βάρβαρο, καταπιεστικό καθεστώς, που δολοφόνησε, βασάνισε, έκλεισε στις φυλακές και τα ξερονήσια χιλιάδες δημοκρατικούς πολίτες. Γι’ αυτό και τάχθηκε τον Νοέμβριο του 1967 στον ΟΗΕ υπέρ της παραγραφής των ναζιστικών εγκλημάτων και κατά της αποζημίωσης των θυμάτων.

   Όταν άρχισε να στερεύει ο «Πακτωλός» των αμερικάνικων δολαρίων, εξαιτίας της διεθνούς οικονομικής κρίσης το 1971, η Χούντα, για να διατηρήσει την αρπάγη της στην εξουσία, αποπειράθηκε να μεταμφιεστεί, να «πολιτικοποιηθεί» με τη δοτή κυβέρνηση Μαρκεζίνη. Ήδη, όμως, είχε αρχίσει η ανοιχτή αμφισβήτησή της με την κατάληψη της Νομικής το Φλεβάρη-Μάρτη του 1973 και το Κίνημα του Ναυτικού, με την ανταρσία του αντιτορπιλικού «Βέλος» το Μάιο του 1973, που αποτέλεσε σημαντικό πλήγμα για το δικτατορικό καθεστώς, σηματοδοτώντας την αρχή του τέλους του.

  Εκεί όπου είχαν «σκάψει» οι αντιδικτατορικές οργανώσεις βλάστησε ένα ανατρεπτικό νεολαιίστικο κίνημα που ενσωμάτωνε τις καλύτερες αγωνιστικές παραδόσεις του λαού μας και εμπνεόταν από το διεθνές κίνημα αμφισβήτησης των νέων. Ήταν η γενιά της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Πνίγοντας στο αίμα την εξέγερση, η Χούντα δεν απέφυγε το μοιραίο. Αντίθετα επιτάχυνε την πτώση της με την ανατροπή του προέδρου Μακάριου, που οδήγησε στην κατοχή και διχοτόμηση της Κύπρου.

   Το κενό εξουσίας που προέκυψε με την πτώση της Χούντας, καλύφθηκε με έναν παρασκηνιακό συμβιβασμό των αμερικανο-ΝΑΤΟικών ηγετικών κύκλων και των συντηρητικών πολιτικών δυνάμεων της χώρας-γεγονός που δεν ικανοποιούσε τη λαϊκή απαίτηση για ριζικές πολιτικές και κοινωνικές αλλαγές. Ακόμα και η λεγόμενη «αποχουντοποίηση» άφησε στο απυρόβλητο πολλούς από τους υπηρέτες της Χούντας που εμφανίζονται σήμερα ως «τιμητές» ή «σωτήρες» στη δημόσια ζωή της χώρας.                                              Έτσι, όχι μόνο δεν «έδωσαν τη Χούντα στο λαό», αλλά και μετέτρεψαν τα διαρκή εγκλήματά της σε «στιγμιαία» παραπτώματα και σε «εκπρόθεσμες» (!) 100 και πλέον εμπρόθεσμες μηνύσεις εναντίον βασανιστών. Γι’ αυτό και οι μεταδικτατορικές δημοκρατικές – κοινωνικές κατακτήσεις δεν αποτελούν παραχωρήσεις των κυβερνήσεων της «μεταπολίτευσης», αλλά είναι καρπός παρατεταμένων κοινωνικών αγώνων.

Ωστόσο, το 1974 δεν σήμανε απλώς την «αποκατάσταση» της μετεμφυλιακής «καχεκτικής» δημοκρατίας αλλά και την ιδεολογική κατάρρευση της αντικομμουνιστικής «εθνικοφροσύνης», με τη διχαστική διαίρεση των πολιτών σε «εθνικόφρονες» και «μιάσματα».

 55 χρόνια μετά κανένας δημοκρατικός πολίτης δεν νιώθει περήφανος, όταν σύμφωνα με τη Διεθνή Αμνηστία η χώρα μας συγκαταλέγεται μεταξύ εκείνων που καταπατούν δικαιώματα και ελευθερίες, όπως της ερευνητικής δημοσιογραφίας, που βρίσκεται στο στόχαστρο του ‘Μεγάλου αδελφού’ της ΕΥΠ, όπως η κατάλυση του φοιτητικού ασύλου και η αστυνόμευση των πανεπιστημίων. Επιθέσεις και ρίψη χημικών ήταν η απάντηση των ΜΑΤ στους φοιτητές και τις φοιτήτριες που συγκεντρώθηκαν και χτες στο ΑΠΘ για να διαδηλώσουν ότι η Αστυνομία δεν έχει καμιά θέση στα πανεπιστήμια.

       Ταυτόχρονα, επιτίθεται στις δυνάμεις της εργασίας, συμπιέζοντας μισθούς και απορυθμίζοντας την αγορά εργασίας, ενώ προσανατολίζει τους χρηματοδοτικούς πόρους αποκλειστικά σε μεγάλες και πολύ μεγάλες επιχειρήσεις, ενισχύει τα υψηλά και πολύ υψηλά εισοδήματα, πριμοδοτεί το ιδιωτικό έναντι του δημοσίου σε όλα τα πεδία από την υγεία μέχρι την εκπαίδευση και την κοινωνική ασφάλιση. Αξιοποιεί την πανδημία και την οικονομική κρίση ως ευκαιρία για τη νέα επιχειρηματική ολιγαρχία. Χρέος των δημοκρατικών πολιτών είναι να την σταματήσουμε.

      Ο κίνδυνος για τη δημοκρατία στην Ελλάδα δεν προέρχεται σήμερα από μια δικτατορική εκτροπή, αλλά από την μετατροπή της σε μια κενή περιεχομένου, καχεκτική «δημοκρατία».

       55 χρόνια μετά, η άρνηση να αντιμετωπίσει κανείς με ειλικρίνεια τη σκοτεινή πλευρά της δικής του ιστορίας, στο όνομα της «εθνικής συνοχής» και της «επούλωσης των πληγών», επιτείνουν τον ιστορικό αναλφαβητισμό ιδιαίτερα της νέας γενιάς. Καθώς δίνει τη μάχη για το μέλλον, είναι υποχρεωμένη να «πατάει» στο έδαφος της ιστορικής αλήθειας και όχι σ’ αυτή που της σερβίρουν οι οπαδοί του ιστορικού αναθεωρητισμού και τα ακροδεξιά μορφώματα που υποδαυλίζουν τον εθνικισμό, την ξενοφοβία, το ρατσισμό και τη μισαλλοδοξία. «Φτάνει πια ο κακός ο λύκος! Πρέπει να λέμε όλη την αλήθεια στα παιδιά», έλεγε ο αείμνηστος συμπολίτης σας Μ. Αναγνωστάκης.

     Γι’ αυτό προσφέρει αρνητικές υπηρεσίες στην προσπάθεια αποκατάστασης της ιστορικής αλήθειας η πρόσφατη απόφαση του Διοικητικού Εφετείου Θεσσαλονίκης να κάνει δεκτή την αίτηση ακύρωσης της μετονομασίας της οδού Αθ. Χρυσοχόου σε Αλμπέρτου Ναρ.

Ρωτάμε: γιατί το Δικαστήριο αγνόησε το γεγονός ότι το όνομα του στρατηγού  Αθ. Χρυσοχόου, φρούραρχου Θεσσαλονίκης και  Γενικού Διοικητή Μακεδονίας επί ναζιστικής κατοχής, απέδωσε σε δρόμο της πόλης το Δημοτικό Συμβούλιο που είχε διορίσει παράνομα η δικτατορία των συνταγματαρχών, καταλύοντας το Σύνταγμα;

Ρωτάμε: γιατί το Δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη του ότι η ελληνική πολιτεία, εξειδικεύοντας το περιεχόμενο των Συντακτικών πράξεων και Ψηφισμάτων που επανέφεραν την κοινοβουλευτική δημοκρατία το 1974,  με την Εγκύκλιο 204/1983 πρόετρεψε με ιδιαίτερη έμφαση τους δημοτικούς άρχοντες να μετονομάσουν τις οδούς και τις πλατείες που φέρουν ονόματα που συνδέονται με πρόσωπα και καταστάσεις που στέρησαν τον ελληνικό λαό από τις ελευθερίες του; Μια προτροπή – πολύχρονο αίτημα του Συνδέσμου μας και  προς τον Δήμο Θεσσαλονίκης.

  Αν «ο αγώνας της μνήμης εναντίον της λήθης δεν είναι παρά ο αγώνας της ελευθερίας εναντίον της τυραννίας», τότε οποιαδήποτε αναφορά στον Αντιδικτατορικό Αγώνα αποκτά νόημα στο βαθμό που αναδεικνύει την αντίσταση, την αγωνιστική-συνειδητή στάση ζωής, σε κινητήρια δύναμη της Ιστορίας.

Εκφράζουμε τις θερμές μας ευχαριστίες προς τους Δήμους Θεσσαλονίκης- Νεάπολης / Συκεών και Σταυρούπολης για την πρόθυμη υποστήριξη και την αμέριστη βοήθειά τους και, φυσικά, στους συμπολίτες μας μουσικούς που θα πλουτίσουν τη σημερινή μας εκδήλωση με αντιστασιακά και αντιπολεμικά τραγούδια.

 

ΣΦΕΑ ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ 2

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

20 Απρίλιος, 2022
 
 
 
 
Πάνω σε δελτία τύπου
ΑΝΑΚΟΊΝΩΣΗ
Αύριο συμπληρώνονται 55 χρόνια από την αποφραδα μέρα της 21ης Απριλίου 1967. Τη μέρα εκείνη άρχισε μια βαθειά νύχτα για τη πατρίδα ,τον λαό μας και τους δημοκράτες πολίτες που συλλαμβάνονταν από το ξημέρωμα και μεταφέρονταν στους χώρους κράτησης και στη συνέχεια στο γνωστό βραχονησι των βασανιστηρίων τη Γυάρο.
Από τη μέρα εκείνη ο λαός στερήθηκε την ελευθερία και τα όσα ατομικά  δικαιώματα είχε. Η στρατιωτική Χούντα των συνταγματαρχών , καθοδηγούμενη από τις ΗΠΑ με τη συνδρομή του ΝΑΤΟ και εξυπηρετώντας τα συμφέροντά τους στη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, ανέτρεψαν τη δεξιά Κυβέρνηση της πατρίδας μας και επέβαλαν το φριχτό καθεστώς της δικτατορίας.Ο λαός μας ποτέ δεν συμβιβάστηκε, ούτε αποδέχθηκε το φασισμό και τις μεθόδους του, ενώ οι αγωνιστές παρέμεναν στην εξορία η σύρθηκαν στις φυλακές γιατί με τις αντιστασιακές οργανώσεις έδειχναν στο λαό το δρόμο της αντίστασης και της λευτεριάς.
Γι'αυτό καλούμε τη νεολαία και το λαό να θυμάται την 21η Απριλίου 1967 και την επταετία της δικτατορίας για να μη ξαναζήσουμε τις ίδιες μέρες και νύχτες.
Ο Σύνδεσμος Φυλακισθεντων Εξορισθεντων Αντιστασιακών περιόδου 1967-1974, αύριο μαζί με τα πολιτικά κόμματα θα καταθέσουμε στεφάνια στη προτομή του αγωνιστή Σπύρου Μουστακλή στο χώρο του πρώην ΕΑΤ ΕΣΑ και θα γίνει σύντομη ομιλία από τον πρόεδρο του.
      Αθήνα 20/4/2022
 
ΣΦΕΑ ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ 2

ΕΠΙΣΤΟΛΗ

16 Απρίλιος, 2022

Πάνω σε δελτία τύπου

 

 

Κύριε Πρόεδρε της Βουλής των Ελλήνων,

Κύριοι επικεφαλής των κοινοβουλευτικών κομμάτων,

Εν όψει της αποφράδας 55ης επετείου του πραξικοπήματος των συνταγματαρχών στις 21/4/1967 και της επτάχρονης τυραννίας που ακολούθησε, ως στοιχειώδη φόρο τιμής προς την αντιδικτατορική αντίσταση και, προπαντός, σεβασμού της ιστορικής αλήθειας, θέλουμε να σας υποβάλουμε το παρακάτω αίτημα-πρόταση:

Πιστεύουμε πως σας είναι γνωστό ότι επί 4.5 και πλέον χρόνια λειτουργεί στο Πολεμικό Μουσείο Θεσσαλονίκης η έκθεση τεκμηρίων για την Αντιδικτατορική Αντίσταση στη Θεσσαλονίκη, ‘Διότι δεν συνεμορφώθην’.

Πρόκειται για μια έκθεση-ντοκουμέντο σε έναν εμβληματικό τόπο Μαρτυρίου, αφού στις εγκαταστάσεις του Πολεμικού Μουσείου Θεσσαλονίκης την περίοδο της Δικτατορίας στεγαζόταν το ανακριτικό κολαστήριο της ΚΥΠ, όπου βασανίστηκαν δεκάδες αγωνιστές /τριες της δημοκρατίας-αντίπαλοι της Χούντας. Η έκθεση, που αποτελεί και φόρο τιμής για τους πολιτικούς κρατούμενους της Χούντας, δημιουργήθηκε από τον Σύνδεσμο Φυλακισθέντων Εξορισθέντων Αντιστασιακών (ΣΦΕΑ) 1967-1974 και εγκαινιάστηκε από τον πρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων στις 5 Μαΐου του 2017.

Παράλληλα, ο Χώρος Μνήμης λειτουργεί και παιδευτικά ως ένα συνεχές μάθημα Δημοκρατίας και Ελευθερίας για τους μαθητές των δεκάδων σχολείων που από όλη τη χώρα επισκέπτονται το Πολεμικό Μουσείο. Εδώ, οι μαθητές /τριες, όχι μόνο γνωρίζουν τα εκθέματα των μόνιμων συλλογών του Μουσείου, αλλά και μαθαίνουν για τους αγώνες εκείνων που, αψηφώντας το προσωπικό κόστος, υπερασπίστηκαν τη Δημοκρατία – ανάμεσά τους και εκατοντάδες Έλληνες αξιωματικοί και στρατιώτες που τίμησαν τον όρκο τους και διέσωσαν την τραυματισμένη από τους πραξικοπηματίες τιμή του ελληνικού στρατού.

Η λειτουργία του χώρου μνήμης στο κτήριο αυτό, συνιστά καθεαυτή ένα ισχυρότατο συμβολισμό και παράλληλα μια διαρκή υπόμνηση ότι ο στρατός δεν θα χρησιμοποιηθεί ποτέ ξανά για την κατάλυση του Συντάγματος και την καταπάτηση των δημοκρατικών ελευθεριών και των κοινωνικών δικαιωμάτων. Πιστεύουμε πως με τη λειτουργία του αποκατέστησε την τιμή του Ελληνικού Στρατού που φορτώθηκε συλλήβδην το άγος των εγκλημάτων των επίορκων αξιωματικών. Αυτό έχει αναγνωριστεί από τους Έλληνες αξιωματικούς που έχουν επισκεφθεί τον Χώρο Μνήμης και δήλωσαν υπερήφανοι για τους συναδέλφους τους που αγωνίστηκαν εναντίον του τυραννικού καθεστώτος, με βαρύ προσωπικό τίμημα πολλές φορές.

Τον χώρο επισκέπτονται πολίτες και ιδιαίτερα μαθητές και μαθήτριες με τους εκπαιδευτικούς τους και για τον λόγο αυτό, ο Σύνδεσμός μας, τουλάχιστον από το 2002, διεκδικούσε με υπομνήματά του προς του Υπουργείο Εθνικής Άμυνας και επιτόπιες εκδηλώσεις, συμβολικά κάθε 21η Απριλίου, την ανάδειξή του σε χώρο ιστορικής μνήμης για τα ‘πέτρινα χρόνια’ 1967-1974. Γεγονός που ταυτοποιήθηκε με δικαστικές αποφάσεις, με τη συνδρομή του Κέντρου Ιστορίας του Δήμου Θεσσαλονίκης, αλλά και με μαρτυρίες συναγωνιστών και συναγωνιστριών μας, που υπέστησαν τα πάνδεινα στο άντρο αυτό από τους δήμιους της ΚΥΠ και της Ασφάλειας, με αποκορύφωμα τη δολοφονία του πρώην βουλευτή της ΕΔΑ, Γιώργη Τσαρουχά στις 9 Μαΐου 1968.  

Η αρμονική όμως αυτή συνύπαρξη του Χώρου Μνήμης με τα άλλα εκθέματα και δραστηριότητες του Μουσείου, είναι, δυστυχώς, υπό την αίρεση της κατ’ έτος υπογραφής Χρησιδανείου μεταξύ του Πολεμικού Μουσείου και του Σ.Φ.Ε.Α. 1967-1974, αν και παραχωρήθηκε ‘άνευ ανταλλάγματος με σκοπό τη μόνιμη και διαρκή έκθεση των αντικειμένων που καταγράφονται αναλυτικά, στο Πρωτόκολλο Παράδοσης – Παραλαβής, στον χώρο (διάδρομο) προ της εισόδου του αμφιθεάτρου του Πολεμικού Μουσείου / Παραρτήματος Θεσσαλονίκης. Έτσι, εντελώς αντιφατικά και ανιστόρητα, στην ιστοσελίδα του Πολεμικού Μουσείου αναφερόμαστε ως φιλοξενούμενη συλλογή’ (!), αφού, κατά το ισχύον, χουντικό καταστατικό λειτουργίας των πολεμικών μουσείων (Ν.Δ. 132 ΦΕΚ Α΄35/3.3.1969) σκοπός τους είναι ‘η προβολή των ιερών αγώνων του Ελληνικού Έθνους από των αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι σήμερον’ – εξαιρουμένου, φυσικά, του ‘ανίερου, αντεθνικώς δρώντος’ – κατά τους πραξικοπηματίες - αντιδικτατορικού αγώνα (!) για την Ελευθερία, τη Δημοκρατία, την Εθνική Ανεξαρτησία και την κοινωνική προκοπή. Βλέπετε η αναιμική ‘αποχουντοποίηση’ δεν μας απάλλαξε από τα κατάλοιπα της ‘νομοθεσίας των βαρβάρων’.

Γι’ αυτό σας καλούμε

 

να αναλάβετε συμβολικά κοινή νομοθετική πρωτοβουλία για την κατάργηση του παραπάνω διατάγματος - εκτρώματος της χούντας και να ανακηρύξετε τον εκ 33 τ.μ. απέριττο – πυκνό Χώρο Μνήμης του ΣΦΕΑ 1967-1974 στο Πολεμικό Μουσείο Θεσσαλονίκης, σε χώρο Ιστορικής Μνήμης της Αντιδικτατορικής Αντίστασης. Όπως συνέβη και στην ανάλογη περίπτωση του πρώην ανακριτικού κολαστήριου του ΕΑΤ-ΕΣΑ, όπου εδρεύει ο Σύνδεσμός μας, με την παραχώρηση της κυριότητας των σωζόμενων κτηρίων στην Περιφέρεια Αττικής, με τροπολογία μελών μας – τότε βουλευτών - που υιοθέτησε στις 6/6/2017 το Υπουργείο Οικονομικών.

Οποιαδήποτε παράταση του σημερινού καθεστώτος της κατά παραχώρηση φιλοξενίας’ μας στο Πολεμικό Μουσείο Θεσσαλονίκης όχι μόνο συνιστά λογοκριτική επέμβαση εις βάρος της πρόσφατης ιστορίας της Θεσσαλονίκης. αλλά και εξυπηρετεί, αντικειμενικά, όσους επιχειρούν να παγιδέψουν τους νέους ανθρώπους, δημαγωγώντας εις βάρος της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας και διαβάλλοντας τις δημοκρατικές αξίες.

Μα εκτίμηση

ΑΘΗΝΑ 16-04-2022

 

ΣΦΕΑ ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ 2

 

  

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

25 Φεβρουάριος, 2022

Πάνω σε δελτία τύπου

 

 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ - ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ!

ΚΑΜΙΑ ΕΜΠΛΟΚΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΜΑΣ ΣΤΙΣ ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ!

Το Δ.Σ. του Σ.Φ.Ε.Α. 1967-1974 καταδικάζει απερίφραστα την εισβολή της Ρωσικής Ομοσπονδίας στην Ουκρανία, που παραβιάζει την εδαφική ακεραιότητα και κυριαρχία της χώρας αυτής, αλλά και τους ανιστόρητους, μεγαλοϊδεατικούς ισχυρισμούς που επιστράτευσε ο πρόεδρος Πούτιν, για να την δικαιολογήσει.

Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στον ουκρανικό λαό και καλούμε την κυβέρνηση να καταβάλει κάθε προσπάθεια για τη στήριξή της ελληνικής κοινότητας και των Ελλήνων πολιτών που μένουν στην Ουκρανία.

Ας μην ξεχνάμε ότι το ΝΑΤΟ, που περικύκλωσε στρατιωτικά τη Ρωσία και έσπρωξε την Ουκρανία στη δίνη του πολέμου, παρά τις κορώνες του υπέρ του Διεθνούς Δικαίου, είναι ο πρώτος διδάξας, με τις στρατιωτικές της επεμβάσεις στην πρώην Γιουγκοσλαβία, στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, με τον πόλεμο στη Συρία και την αποσταθεροποίηση της Λιβύης.

Η τεράστιας κλίμακας κερδοσκοπία στο πετρέλαιο και το φυσικό αέριο αποδεικνύει περίτρανα την απληστία και την αδηφαγία του παγκόσμιου καπιταλισμού.

Η χώρα μας, ως ‘δεδομένος και προβλέψιμος σύμμαχος’ είναι πλήρως ‘ευθυγραμμισμένη΄, σύμφωνα με την κυβέρνηση, με τα αμερικανονατοϊκά σχέδια και, επομένως, ανέτοιμη και ανίκανη να αντιμετωπίσει τις οικονομικές και ενεργειακές επιπτώσεις της πολεμικής κρίσης. Σε μια κοινωνία χτυπημένη από δέκα χρόνια Μνημονίων, με δύο χρόνια θανατηφόρας πανδημίας, με ένα τσουνάμι ακρίβειας και μία κυβέρνηση που ξεπουλάει τα πάντα, μια νέα ενεργειακή κρίση θα φέρει ολοκληρωτική καταστροφή.

Τη στιγμή που τα λαϊκά νοικοκυριά δεν έχουν να πληρώσουν το ρεύμα τους, με τον πληθωρισμό στα ύψη, η κυβέρνηση, εφαρμόζοντας συνταγές του χθες που οδήγησαν τη χώρα στον δημοσιονομικό εκτροχιασμό και στη χρεοκοπία, αποφάσισε 7 δισ. εξοπλισμούς, ανασύροντας ταυτόχρονα τα διχαστικά κηρύγματα της πατριδοκάπηλης εθνικοφροσύνης εναντίον όσων αντιδρούν στην κούρσα των εξοπλισμών.

Γι’ αυτό χαιρετίζουμε τους αγώνες των εργαζομένων κατά της αντιλαϊκής πολιτικής της κυβέρνησης, για το διακαίωμα στη δουλειά και την αξιοπρεπή ζωή.

- Απαιτούμε να σταματήσει αμέσως η εισβολή στην Ουκρανία.

- Όχι στα παζάρια στις πλάτες των λαών. Ναι στη ‘διπλωματία των λαών’.

- Υποστηρίζουμε και διαδηλώνουμε με το φιλειρηνικό κίνημα απέναντι στους ιμπεριαλισμούς και τους εθνικισμούς

- Καμιά εμπλοκή της χώρας μας στον πόλεμο

- Να μην επιτρέψουμε να χρησιμοποιηθούν οι αμερικανικές βάσεις – μαγνήτης του πολεμικού ολέθρου!

Αθήνα 25/2/2022

 

ΣΦΕΑ ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ 2

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

22 Φεβρουάριος, 2022

Πάνω σε δελτία τύπου

 

Έφυγε» από τη ζωή το μέλος του ΣΦΕΑ Τάσος «Θωμαραίης

          Ο ΣΦΕΑ- Σύνδεσμος Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών 1967-74 αποχαιρετά έναν ακόμα λαϊκό αγωνιστή, ένα σύντροφό μας και μέλος του Συνδέσμου. Έναν ακατάβλητο αγωνιστή, που μπορεί να ήταν σιωπηλός τα τελευταία 15 χρόνια, ύστερα από την αρρώστια του, αλλά πάντοτε, έβλεπες στα μάτια του τη διάθεσή του να ζήσει, να αγωνίζεται και να προσφέρει.

          Ο Τάσος γεννήθηκε το 1940, τη μέρα που μας κήρυξε τον πόλεμο η φασιστική Ιταλία. Μεγάλωσε στις συνθήκες του πολέμου.   Ήταν μηχανικός του Εμπορικού Ναυτικού. Μέλος της ΠΕΜΕΝ. Στη δράση της συμμετείχε με όλες τις δυνάμεις του.       

Εντάχθηκε στη Νεολαία Λαμπράκη και αγωνίστηκε για μια καλύτερη ζωή. Πάντα πάλευε για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

          Στη διάρκεια της δικτατορίας, έδωσε τις δυνάμεις του στον αντιδικτατορικό αγώνα. Για την αντιστασιακή του δράση, συνελήφθη το 1968 και πέρασε στρατοδικείο στη Λάρισα το 1969, με την υπόθεση του συντρόφου Γιάννη Λίπα. Καταδικάστηκε και έμεινε στις φυλακές Κορυδαλλού για εννέα (9) μήνες.

          Με την αποφυλάκισή του συνέχισε τον αγώνα με τις παράνομες οργανώσεις του ΚΚΕ. Μετά τη μεταπολίτευση εντάχθηκε στο ΚΚΕ. Δούλεψε για ένα διάστημα στην οικοδομή και αργότερα συνέχισε να εργάζεται ως μηχανικός στα καράβια. Τον θυμόμαστε να πρωτοστατεί στους αγώνες, μέχρι τη μέρα που αρρώστησε. Πάντα πρωτοπόρος και πάντα με το χαμόγελο στα χείλη. Ένα χαμόγελο που δεν έσβησε, παρ΄ όλη τη σιωπή του. Έτσι θα τον θυμόμαστε οι σύντροφοι και συναγωνιστές του από τον ΣΦΕΑ.

          Στη συντρόφισσά του στη ζωή και στον αγώνα, τη Σοφία και στις κόρες του Μαρία και Πωλίνα, εκφράζουμε τα πιο θερμά και ειλικρινή μας συλλυπητήρια.          

 

ΣΦΕΑ ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ 2                                    

Μνήμη

16 Φεβρουάριος, 2022

sym

Πάνω σε δελτία τύπου

Έφυγε από τη Ζωή, το μέλος του ΣΦΕΑ

ΑΛΕΚΟΣ ΣΥΜΕΩΝΙΔΗΣ

Με μεγάλη θλίψη αποχαιρέτησαν τον σύντροφο Αλέκο Συμεωνίδη, πρόεδρο του Παραρτήματος Πέλλας της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ και των Φίλων και Απογόνων, η οικογένειά του, συγγενείς, φίλοι και σύντροφοι.

Παραβρέθηκε πολυμελής αντιπροσωπεία της Τομεακής Επιτροπής Πέλλας του ΚΚΕ, με επικεφαλής τον γραμματέα της Μιχάλη Καλαϊτζή και της ΚΟΒ Έδεσσας του ΚΚΕ.

Από μέρους της ΤΕ Πέλλας του ΚΚΕ τον επικήδειο εκφώνησε ο Μιχάλης Φουνταλής, ενώ η Τομεακή Επιτροπή Πέλλας του ΚΚΕ εκφράζει τα ειλικρινή της συλλυπητήρια στη σύζυγό του, τα παιδιά του και τους οικείους του, σημειώνοντας πως «θα τον θυμόμαστε πάντα».

Ο σ. Αλέκος Συμεωνίδης γεννήθηκε στο Ριζάρι Έδεσσας το 1935, παιδί αγροτικής οικογένειας προσφύγων του Πόντου. Αγρότης δενδροκαλλιεργητής στον επαγγελματικό του βίο για την επιβίωση της οικογένειάς του.

Η οικογένειά του στην Κατοχή δοσμένη συνολικά στον αγώνα της Εθνικής Αντίστασης ενάντια στους Γερμανούς κατακτητές με τον ΕΛΑΣ και στη συνέχεια με τον ΔΣΕ.

Ο ίδιος, συνεχιστής και ταυτισμένος ιδεολογικοπολιτικά με την επιλογή της οικογένειάς του, βρέθηκε κυνηγημένος από το εκδικητικό μετεμφυλιακό κράτος, που τον «τίμησε» με μακρόχρονη εξορία στη δικτατορία στα ξερονήσια Γυάρο και Λέρο.

 

ΣΦΕΑ ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ 2

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

16 Φεβρουάριος, 2022

 

Πάνω σε δελτία τύπου

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΑ ΒΕΛΟΣ

 

Το ΜΑΑ Βέλος, αποτελεί την σύγχρονη Ιστορία του Π.Ν., που με την Ανταρσία του πληρώματος του το τρίτο 10ήμερο του ΜαΪου του '73 έδωσε  το πιο σημαντικό, εντυπωσιακό κι αποφασιστικό πλήγμα στο δικτατορικό καθεστώς της εποχής εκείνης.
Ήταν τόσο μεγάλο το πλήγμα, γιατί έδωσε το πραγματικό στίγμα και διεθνοποίησε το πρόβλημα Δημοκρατίας  στην χώρα που γεννήθηκε.
Ήταν το πλοίο, ο "Καπετάνιος"  και το πλήρωμά του που διέσωσαν  την Τιμή και την Υπόληψη των Ε.Δ.
Ανάγκασε το Δικτατορικό καθεστώς να κλείσει τα ξερονήσια, ν' ανοίξει τις φυλακές και ν' απελευθερώσει τους Έλληνες Δημοκράτες, πολιτικούς κρατούμενους. Αναγκάστηκε να κάνει το Δημοψήφισμα του ΝΑΙ και του ΟΧΙ, του Ιουλίου του '73, για να δώσει, δήθεν, δημοκρατική επίφαση στο δικτατορικό καθεστώς, με τον Μαρκεζίνη.
Μετά την απόσυρσή του από την ενεργό δράση, το Α/Τ Βέλος χαρακτηρίστηκε Μουσείο του Αντιδικτατορικού Αγώνα.
Η έδρα του Μουσείου είναι το Πάρκο Ναυτικής Παράδοσης στο Παλ. Φάληρο.
Μετά τον θάνατο του "Καπετάνιου" του Νίκου Παππά, το Μουσείο έχει απομακρυνθεί, με διάφορα προσχήματα, από την καθορισμένη θέση του, με αποτέλεσμα να κινδυνεύει να βυθισθεί στο αφιλόξενο σημείο, εκτός λιμένος Θεσσαλονίκης, που είναι αγκυροβολημένο, όπως έγινε στις 30/11/21.
Η καταστροφή/βύθηση του Μνημείου -Μουσείου αποφεύχθηκε την τελευταία στιγμή με την παρέμβαση Ρυμουλκών από τον ΟΛΘ και βατραχανθρώπων.
Το ΜΑΑ Βέλος είναι ένα καταπονημένο πλοίο 80 ετών κι απαιτεί ιδιαίτερη Προσοχή-Φροντίδα-Συντήρηση-Προστασία κι ιδιαίτερα σωστό κι ασφαλή ελλιμενισμό.
Μετά κι από τα γεγονότα της 30/11/21 ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΟΛΙΚΟ ΤΟ ΑΙΤΗΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΣΩΣΗ ΤΟΥ ΜΑΑ ΒΕΛΟΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΠΛΩΤΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΠΟΥ ΣΦΥΡΗΛΑΤΕΙ ΚΑΙ ΣΗΜΑΤΟΔΟΤΕΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΜΝΗΜΗ. ΠΟΥ ΔΙΔΑΣΚΕΙ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΚΑΙ ΦΡΕΣΚΑΡΕΙ ΤΙΣ ΜΝΗΜΕΣ ΤΩΝ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΩΝ.
Για τον σκοπό αυτό έχει γίνει ερώτηση στην Βουλή προς τον ΥΕΘΑ από 47 Βουλευτές, στην επέτειο του Μαϊου του '21, αλλά υπάρχουν κι άπειρα δημοσιεύματα κι επιστολές για τον ασφαλή ελλιμενισμό του ΜΑΑ ΒΕΛΟΣ. 
Αυτοί που είχαν την ιδέα να εξακολουθούν να κρατούν το ΜΑΑ ΒΕΛΟΣ ΕΞΟΡΙΣΤΟ πρέπει να καταλάβουν ΟΤΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΝ ΠΑΡΑΓΡΑΦΕΤΑΙ ΟΥΤΕ ΔΙΑΓΡΑΦΕΤΑΙ.
ΣΦΕΑ ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ 2

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

14 Φεβρουάριος, 2022

12φεβ

 

Πάνω σε δελτία τύπου

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Tη Κυριακή 13/2/2022 αποχαιρετήσαμε το συναγωνιστή Μίμη Δαρειώτη με πολιτική κηδεία στο χώρο του Πάρκου Ελευθερίας ΕΑΤ ΕΣΑ .

Ο Μίμης Δαρειωτης ήταν μέλος του ΣΦΕΑ

Με ιδιαίτερη συγκίνηση και με ένα κόκκινο γαρύφαλλο στα χέρια αποχαιρέτησαν τον αγωνιστή της αριστεράς  οι συγγενείς

και εκατοντάδες φίλοι και σύντροφοι του από τον ΣΥΡΙΖΑ και την αριστερά, στην πολιτική κηδεία του στο Πάρκο Ελευθερίας.

Ο Δημήτρης (Μίμης) Δαρειώτης γεννήθηκε στις 27 Μαρτίου 1943 στο Χαρακοπιό Μεσσηνίας. Ο πατέρας του Αναστάσιος Δαρειώτης

ήταν αγρότης και μέλος του ΕΑΜ την περίοδο της Κατοχής. Ο Μίμης πέρασε στο Φυσικομαθηματικό τμήμα του ΕΚΠΑ το 1962.

Οργανώθηκε στην ΕΔΑ και στη συνέχεια στη Νεολαία Λαμπράκη από τα χρόνια 1962-1964.

Με την επιβολή της δικτατορίας επικηρύχθηκε και πέρασε στην παρανομία. Συνελήφθη τον Απρίλιο του 1968 και βασανίστηκε άγρια επί μήνες.

Μόλις στις 21 Μαΐου ανακοινώθηκε η σύλληψη του, ενώ πια είχε μείνει ανάπηρος. Δικάστηκε από έκτακτο στρατοδικείο τον Φεβρουάριο του 1969

και καταδικάστηκε εις θάνατο, απόφαση που μετατράπηκε σε 16 χρόνια.

Αποφυλακίστηκε τον Αύγουστο του 1973. Συνελήφθη εκ νέου, την ημέρα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου μεταφέρθηκε στο στρατόπεδο

Μπογιατίου μαζί με τον Μήτσο Παρτσαλίδη. Επί οκτώ ημέρες τους έκαναν εικονικές εκτελέσεις. Ξαναπέρασε στην παρανομία για τρεις μήνες. Τον Φεβρουάριο του 1974 συνελήφθη εκ νέου για μερικές μέρες και στη συνέχεια αφέθηκε ελεύθερος.

Κατά τη διάρκεια της Μεταπολίτευσης υπήρξε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΕ Εσωτερικού.

Στη συνέχεια υπήρξε μέλος, διαδοχικά της Κεντρικής Επιτροπής της ΕΑΡ, του  Συνασπισμού και του ΣΥΡΙΖΑ.

 

ΣΦΕΑ ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ 2

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

06 Φεβρουάριος, 2022

Πάνω σε δελτία τύπουΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

        Ο ΣΦΕΑ αποτίει φόρο τιμής στον πρόσφατα εκλιπόντα ,εμβληματικό δικαστικό λειτουργό, υπερασπιστή

της δικαιοσύνης και της ανεξαρτησίας της , διαρκή αγωνιστή για τη δημοκρατία σε δύσκολους καιρούς.

                        Με την  άψογη και γενναία στάση του κατα την "επιτέλεση του καθήκοντος του", τοσο στην υπόθεση της

                δολοφονίας του βουλευτή της Αριστεράς Γρηγόρη Λαμπράκη, όσο και στη μάχη εναντια στους παρακρατικούς

μηχανισμούς της δεξιας και του παλατιού .

                                Για την υποδειγματική και συνεπή στάση του, η Χούντα τον εκδίωξε από το Δικαστικό Σώμα και στη

                      συνέχεια τον συνέλαβε στις 24/12/1970 και τον φυλάκισε στο κολαστήριο του ΕΑΤ -ΕΣΑ όπου βασανίστηκε

και κρατήθηκε για 11 μήνες.

Τιμή και δόξα θα τον συνοδεύει στη σκέψη μας

 

 

ΣΦΕΑ ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ 2

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

05 Φεβρουάριος, 2022

Πάνω σε δελτία τύπου

 

Έφυγε από τη ζωή στα 96 του χρόνια ο παλαίμαχος κομμουνιστής Δημήτρης Πρωτοψάλτης.

            Ο Δημήτρης Πρωτοψάλτης γεννήθηκε το 1926 στην Κωνσταντινούπολη.

Σε μικρή ηλικία εγκατέλειψε την Κωνσταντινούπολη και ήρθε στην Αθήνα.

Την περίοδο της κατοχής οργανώθηκε στην ΕΠΟΝ.

Αργότερα και για μικρό χρονικό διάστημα, μετακόμισε κοντά στο θείο του στην Θεσσαλονίκη.

Στη δεκαετία του ΄50 και του ΄60 δραστηριοποιήθηκε στη Διοίκηση του Σωματείου των Εμποροϋπαλλήλων και στην προδικτατορική ΕΔΑ.

            Στις 30/6/1967 συνελήφθη από τα όργανα της δικτατορίας. Εξορίστηκε στη Γυάρο, όπου έμεινε αλύγιστος. Στις 10/11/67 μεταφέρθηκε στο Λακκί της Λέρου. Συμμετείχε δραστήρια στη ζωή του Στρατοπέδου. Στήριξε το 1968 τις Αποφάσεις της 12ης Ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ. Το 1970 μεταφέρθηκε στο Παρθένι της Λέρου από όπου και απολύθηκε.

Με την μεταπολίτευση συνεχίζει την πολιτική του δράση μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ, στο οποίο παρέμεινε μέλος μέχρι το τέλος της ζωής του.

            Συμμετείχε δραστήρια στο Σύνδεσμο Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών 1967-1974 (ΣΦΕΑ).

Διετέλεσε Πρόεδρος του ΣΦΕΑ την περίοδο 1994-1995 και την περίοδο 2007-2010 και Αντιπρόεδρος την περίοδο 2009-2011 και Γενικός Γραμματέας την περίοδο 1993-2005.

Πρωτοστάτησε στην αλληλεγγύη του ΣΦΕΑ στον δοκιμαζόμενο λαό της Γιουγκοσλαβίας την περίοδο των ΝΑΤΟΪΚΩΝ Βομβαρδισμών.

Αντιτάχθηκε στην παραχώρηση τμήματος της έκτασης του ΕΑΤ-ΕΣΑ στο Μέγαρο Μουσικής και στην καταστροφή του μικρού θεάτρου του ΣΦΕΑ που υπήρχε στο χώρο αυτόν.

Του απονεμήθηκαν δυο διπλώματα ευρεσιτεχνίας- από τον ελληνικό και τον ευρωπαϊκό οργανισμό - σχετικά με την αξιοποίηση της άνωσης.

Ήταν ένας σεμνός σύντροφος, πρωτοπόρος κομμουνιστής. Ήταν από τους συντρόφους εκείνους που ήταν πάντα δραστήριοι, ενδιαφερόταν για όλους και για όλα, πάντα να προσφέρει, με ευγένεια και σεμνότητα. Έμεινε αλύγιστος μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής του, πιστός στην ιδεολογία του, προσφέροντας τις γνώσεις και τις εμπειρίες του. Με το παράδειγμά του διαπαιδαγωγούσε τους νέους αγωνιστές.

Εμείς, οι συναγωνιστές και σύντροφοί του στον ΣΦΕΑ, που για πολλά χρόνια πορευτήκαμε μαζί του, με εκτίμηση, σεβασμό και βαθιά θλίψη τον αποχαιρετούμε σήμερα.

Η κηδεία του θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 05 Φεβρουαρίου στις 11:00 στο Νεκροταφείο στα Γλυκά Νερά.

 

 

ΣΦΕΑ ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ 2

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

01 Φεβρουάριος, 2022

Πάνω σε δελτία τύπου

 

Με βαθύτατη θλίψη και συγκίνηση αποχαιρετάμε τον συναγωνιστή Γιώργο Νικόπουλο που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 96 χρονών.

Ο συναγωνιστής Γιώργος γεννήθηκε το 1926 στο Καλοχώρι Καστοριάς. Καταγόταν από οικογένεια φτωχών αγροτών και συνάμα αγωνιστών.

Εντάχθηκε από μικρή ηλικία στην ΕΠΟΝ Καστοριάς το 1943 και στην συνέχεια στον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας. Τραυματίζεται το 1948, πιάνεται αιχμάλωτος και έκτοτε διανύει μια πορεία 16,5 χρόνων με φυλακές και εξορίες ως θανατοποινίτης στην Κέρκυρα. Απέναντι στις κακουχίες, τα βασανιστήρια, τα στερήσεις, όχι μόνο στάθηκε αλύγιστος, αλλά με μεγαλύτερη αυταπάρνηση στη συνέχεια, έδωσε τη μάχη για τα δίκια του λαού.

Το 1964 απελευθερώνεται, μπαίνει κατευθείαν στη δράση ως μέλος της Νομαρχιακής Επιτροπής της ΕΔΑ σε πολύ δύσκολες συνθήκες διώξεων και παρανομίας.  Το 1964 με άλλους αγωνιστές διεκδικούν την ένταξη των γουνεργατών στο ΙΚΑ. 

Συλλαμβάνεται εκ νέου την 21 Απριλίου του 1967 με την επιβολή της δικτατορίας. Εξορίζεται στη Γυάρο και στη Λέρο έως το 1970, μαζί με τον πατέρα του και τον αδερφό του, επίσης αγωνιστές του λαϊκού κινήματος.

Με την απελευθέρωσή του επέστρεψε στην Καστοριά όπου εργάστηκε ως γουνεργάτης και στη συνέχεια ως αυτοαπασχολούμενος στη γούνα. Παντρεύεται με την Αγνή Ζιώγα και αποκτά 2 παιδιά, τη Ζωή και τον Στέργιο.

Με πρωτοβουλία του, το 1974, συγκέντρωσε τους πιο πρωτοπόρους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης και του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας και συγκρότησαν με αυτόν Γραμματέα την πρώτη Νομαρχιακή Επιτροπή Καστοριάς του ΚΚΕ. Διετέλεσε Γραμματέας της Νομαρχιακής Επιτροπής ως και το 1977. Υπήρξε για πολλές φορές υποψήφιος βουλευτής Καστοριάς του ΚΚΕ και για πολλά χρόνια μέλος της Επιτροπής Περιοχής Δυτικής Μακεδονίας του ΚΚΕ.

Τη δύσκολη περίοδο του 1989-1991, ο σύντροφος Γιώργος, και άλλοι πρωτοπόροι σύντροφοι, κράτησαν όρθιο το Κόμμα. Τα χρόνια της ανασυγκρότησης υπήρξε ξανά Γραμματέας της Νομαρχιακής Επιτροπής από το 1991 έως και το 1999, συμβάλλοντας στην ανασυγκρότηση των Κομματικών Οργανώσεων και στη διατήρηση και ενδυνάμωση των επαναστατικών χαρακτηριστικών του Κόμματος. Δραστήριος και τα επόμενα χρόνια, πάλεψε για την υλοποίηση των στόχων του Κόμματος μέσα από την ΚΟΒ Καστοριάς. Διατέλεσε πρόεδρος της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ Καστοριάς έως το 2015. Η φυσιογνωμία του ήταν σεβαστή ακόμα και από τους πολιτικούς του αντίπαλους.

Ο συναγωνιστής Γιώργος μέχρι και την τελευταία στιγμή της ζωής του είχε έγνοια για τη δράση του Κόμματος και της ΚΝΕ. Πάντα με αγάπη και φροντίδα, με σεμνότητα, συμβούλευε με την εμπειρία του και στήριζε τους νέους συντρόφους. Όλη του τη ζωή, τον χαρακτήριζε η ανιδιοτέλεια, η ακούραστη προσφορά του και η αλύγιστη πίστη για την τελική νίκη του λαού μας.

Κρατάμε τα δικά του λόγια, μπροστά στα εγκαίνια του Μουσείου – Μνημείου του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΔΣΕ στο Νεστόριο Καστοριάς, λίγους μήνες πριν: «Χαιρετίζω με μεγάλη συγκίνηση την προσπάθεια που κάνει το Κόμμα μας τις τελευταίες δεκαετίες να αναδείξει την Ιστορία ολόκληρης της δεκαετίας του '40. Είναι η Ιστορία που γράψαμε εμείς, ολόκληρος ο ελληνικός λαός. Είναι η Ιστορία που δείχνει ότι όταν ένας λαός θέλει, μπορεί να βάλει εμπόδια, να ανακόψει ανώτερους αντιπάλους, να κινήσει γη και ουρανό για να υπερασπιστεί τα δίκια της τάξης του, της πατρίδας του».

Ο Νικόπουλος Γιώργος ήταν μέλος του ΣΦΕΑ 1967-1974

 

ΣΦΕΑ ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ 2

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

08 Ιανουάριος, 2022

Πάνω σε δελτία τύπου

 

 

ΔΕΛΤΊΟ ΤΎΠΟΥ

«Τοπόσημο» κυνισμού

Μόνο ως μνημείο πολιτικού κυνισμού θα μπορούσε να χαρακτηριστεί η αναφορά του Κυριάκου Μητσοτάκη στον Άη Στράτη ως «τοπόσημο διχασμού» στο μήνυμά του για τα Θεοφάνεια. Γιατί αφορά ένα νησί όπου μαρτύρησαν χιλιάδες ανώνυμοι και επώνυμοι κομμουνιστές και όι μόνο, όπως ο Κώστας Βάρναλης, ο Δημήτρης Γληνός, ο Μάνος Κατράκης, ο Γιάννης Ρίτσος και ο

Στον Άη Στράτη εξόρισαν τα καθεστώτα της χώρας από το 1920 έως και το 1962, όσους θεωρούσαν «επικίνδυνους» για την κυριαρχία τους, κατά κύριο λόγο τους κομμουνιστές. Το θανατονησί αυτό χρησιμοποίησε ως τόπο εξορίας ο Ιωάννης Μεταξάς και τον μιμήθηκαν τόσο οι κατοχικές όσο και οι πρώτες μεταπολεμικές και μετεμφυλιακές κυβερνήσεις. Τότε που το πογκρόμ εναντίον των κομμουνιστών από τοαστυνομικό κράτος της Δεξιάς,σε αγαστή, βέβαια, συνεργασία με το παρακράτος και τον «συμμαχικό παράγοντα» έφτασαν στο αποκορύφωμά τους.

Δεν πρόκειται, φυσικά, για κάποιο ‘γλωσσικό ολίσθημα’ του πρωθυπουργού ή ‘αστοχία’ των λογογράφων του Μαξίμου. Δεν ξεχνάμε, βέβαια, ότι ήταν αυτός που δήλωνε πριν μερικά χρόνια ότι έναν 17χρονο δεν τον ενδιαφέρει η δολοφονία Λαμπράκη  πριν 50 χρόνια, αποδεικνύοντας ότι, όχι μόνο έχει ασθενή μνήμη, αλλά συμβάλλει και στην αναθεώρηση της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Αυτός που, εξοργίζοντας το πανελλήνιο, δήλωνε στη Βουλή πως ήταν «ο μικρότερος πολιτικός κρατούμενος στο Παρίσι»!

Δεν είναι τυχαίο ότι οι ομογάλακτοι του κ. Μητσοτάκη στη Θεσσαλονίκη και τα ακροδεξιά στοιχεία της πόλης επιχειρούν το σβήσιμο της ιστορικής της μνήμης, απαιτώντας, με τη συνδρομή της Εθνικής Αρχής Διαφάνειας, την αποκαθήλωση της ‘διχαστικής΄- οποία σατανική σύμπτωση! - αναθηματικής στήλης, ανάμεσα στο Βασιλικό Θέατρο και το Λευκό Πύργο, που τιμά τους αντάρτες του ΕΛΑΣ, τους απελευθερωτές της πόλης από τους Ναζί, στις 30 Οκτωβρίου 1944;

Ο Σύνδεσμός μας, όπως πάντα θα βρεθεί απέναντι σε κάθε κρατική και παρακρατική προσπάθεια παραχάραξης του αντιστασιακού - αγωνιστικού παρελθόντος της χώρας μας, πάντα πιστός στο πρόταγμα ότι: «Ο αγώνας του ανθρώπου ενάντια στην εξουσία είναι ο αγώνας της μνήμης ενάντια στη λήθη».

 

ΣΦΕΑ ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ 2

ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ ΕΦΗΜΕΡΙΔΩΝ